Pages

Monday, February 24, 2020

যাৰ মই মোমায়েক



মূল: শৰদ যোশীৰ "যিচকে হম মামা হে"
অনুবাদ: মিতালী নাৰায়ণি


এগৰাকী ভদ্ৰলোক বাৰানসী পালেগৈ। ষ্টেচনত নমাৰ লগে লগে লৰা এজন তেওঁৰ ফালে দৌৰি আহিল।

মোমাইদেউ! মোমাইদেউ!বুলি লৰাজনে পলকতে মানুহজনৰ ভৰি চুই সেৱা কৰিলে।

ৰাজনক ভদ্ৰলোকে চিনি নাপাই সুধিলে, “তুমি কোন?”

মই মুন্না। আপুনি মোক চিনি পোৱা নাই নেকি?”

মুন্না?” ভদ্ৰলোকে মনত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰিলে।

হয় হয়, মুন্না। আপুনি মোক পাহৰি গল মোমাইদেউ! অৱশ্যে এয়া ইমান অস্বাভাৱিকো নহয়, লগ পোৱাৰো বহুবছৰ হল নহয়!

পিচে, তুমি ইয়াত যে? কেনেকৈ?”

মইতো আজিকালি ইয়াতে থাকোঁ।

’, হয় নেকি!

হয়।

মোমায়েকে তেওঁৰ ভাগিনীয়েকৰ লগত বাৰানসী ফুৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। বৰ ভাল হ, অন্ততঃ সংগী এটা যে পালে! কেতিয়াবা এইটো মন্দিৰ, কেতিয়াবা আন এটা মন্দিৰ এনেকৈ দুয়ো বাৰানসীত ঘূৰি ফুৰিলে।

ঘূৰি-ফুৰি গংগাৰ ঘাটত উপস্থিত হলগৈ। মোমায়েকে ভাবিলে, গংগাস্নান কৰা হওক!

মুন্না, গাটোকে তিয়াই লওঁ, নে কি!

নিশ্চয় মোমাইদেউ! বাৰানসীলৈ আহি গংগাস্নান নকৰিলে কেনেকৈ হ?”

মোমায়েকে গংগাত ডুব মাৰিলে হৰ হৰ গংগে!

পাৰলৈ উঠি আহি দেখে যে তেওঁৰ বয়-বস্তু, কাপোৰ-কানি সকলো অন্তৰ্দ্ধান। সেই লৰাটোমুন্না- সিও অন্তৰ্দ্ধান!

মুন্নামুন্না!

কিন্তু মুন্না তাত থাকিলেহে মুন্নাক পাব। ভদ্ৰলোকে টাৱেলখন মেৰিয়াই ৰৈ থাকিল।

হেৰি মহাশয়, শুনকচোন! আপুনি মুন্নাক দেখিছে নেকি?”

কোন মুন্না?”

সিয়ে যাৰ মই মোমায়েক হওঁ।

মই বুজা নাই।

এহ্, মই যাৰ মোমায়েক সেই মুন্না আকৌ!

তেওঁ টাৱেলখন মেৰিয়াই মুন্নাক বিচাৰি ইফালে সিফালে দৌৰি থাকিল। কিন্তু মুন্নাক বিচাৰি নাপালে।

ভাৰতীয় নাগৰিক আৰু ভাৰতীয় ভোটদাতা হিচাপে বৰ্তমান আমাৰো এয়ে দশা, বন্ধুসকল! নিৰ্বাচনীৰ বতৰত কোনোবা আহে আৰু আহিয়ে আমাৰ ভৰিত বাগৰি পৰে। মোক চিনি পোৱা নাই নেকি! মই নিৰ্বাচন প্ৰাৰ্থী। হবলগীয়া এম.পি। মোক চিনি পোৱা নাই?” আপুনি গণতন্ত্ৰৰ গংগাত ডুব মাৰিব। বাহিৰলৈ ওলাই আহি দেখিব যে কালি আপোনাৰ ভৰি চুই সেৱা কৰাজন আপোনাৰ ভোট লৈ অন্ধৰ্দ্ধান হৈ গৈছে; ভোটৰ আটাইবোৰ বাকচ লৈ তেওঁ নাইকিয়া হৈ গৈছে।

ইফালে সমস্যাৰে ভৰা ঘাটটোত আমি টাৱেলখন মেৰিয়াই ৰৈ থাকোঁ। সকলোকে সুধি ফুৰোঁ, “হেৰি, তেওঁক কৰবাত দেখিছে নেকি? এহ্ যাক আমি ভোট দিছিলোঁ তেওঁৰ কথাকে কৈছোঁহে। তেৱেঁইহে, যাৰ আমি মোমায়েক।

আৰু এইদৰে টাৱেল মেৰিয়াই ঘাটত ৰৈ থাকোঁতেই পাঁচ বছৰ পাৰ হৈ যায়।

*********************


অশ্লীল


 
মূল : হৰি শংকৰ পৰসাইৰ
অশ্লীল
অনুবাদ : মিতালী নাৰায়ণি

অশ্লীল সাহিত্যৰ প্ৰচুৰ প্ৰচাৰ হোৱা বুলি চহৰখনত হাঁহাকাৰ লাগিল। খবৰ-কাকত, বা-বাতৰি আৰু নাগৰিকসকলৰ মতে বাটৰ দাঁতিত মুকলিকৈ অশ্লীল কিতাপবোৰ বিক্ৰি হৈ আছে।

দহ-বাৰজন সমাজসেৱী যুৱকে এটা দল গঠন কৰিলে আৰু যতেই এনেধৰণৰ সাহিত্য দেখে তাৰপৰাই কাঢ়ি আনি সেইবোৰৰ ৰাজহুৱাকৈ দহন কৰিব বুলি তেওঁলিকে ঠিৰাং কৰিলে।

তেওঁলোকে এখন কিতাপৰ দোকানৰ খানা-তালাচী কৰি বিশ-পঁচিশখনমান অশ্লীল কিতাপ জব্দ কৰিলে। প্ৰত্যেকজনৰে হাতত দুই বা তিনিখনকৈ কিতাপ আছিল। দলটোৰ দলপতিয়ে কলে, আজিতো পলমেই হৈ গল! কাইলৈ সন্ধিয়া খবৰ-কাকতত জাননী দি পৰহিলৈ কোনো ৰাজহুৱা স্থানলৈ নি এইবোৰ জ্বলাই দিম। এইদৰে জাননী দিলে আন মানুহৰ ওপৰতো প্ৰভাৱ পৰিব। কাইলৈ সন্ধিয়া তোমালোক সকলো মোৰ ঘৰলৈ আহিবা। এইবোৰ কিতাপ এতিয়াই একেলগে মই ঘৰলৈ নিব নোৱাৰিম। কমেও বিশ-পঁচিশখন আছে। ঘৰত দেউতা আৰু খুড়াও আছে; তেওঁলোকে দেখিলে সমস্যা হব। এতিয়া সকলোৱে দুই-তিনিখনকৈ লুকুৱাই ঘৰলৈ লৈ যোৱা। কাইলৈ সন্ধিয়া লৈ আনিবা।

পিছদিনা সন্ধিয়া সকলোৱে লগ হ, কিন্তু কিতাপ কোনেও নানিলে। দলপতিয়ে কলে, “কিতাপবোৰ দিলে মই এই এই বস্তাটোতে লুকুৱাই ৰাখিব পাৰিম। তাৰপাছত কাইলৈ জ্বলোৱা ঠাইলৈ বস্তাটো লৈ যাম।
কোনেও কিতাপ অনা নাছিল।

এজনে কলে, “কাইলৈ নহয়, পৰহিলৈ জ্বলাবা। প্ৰথমে পঢ়ি লওঁচোন!

আন এজনে কলে, “এতিয়া আমি পঢ়ি আছোঁ। কিতাপবোৰ দুই-তিনিদিন পাছত জ্বলাই দিবা। এনেয়ো দেখোন এতিয়া কিতাপবোৰ জব্দ কৰায়ে হৈছে!

সিদিনা অশ্লীল কিতাপ জ্বলোৱা কাৰ্যসূচীখন সাজু নহল। তৃতীয় দিনা পুনৰ কিতাপবোৰ লৈ লগ হোৱাটো ঠিৰাং কৰা হল।

তৃতীয় দিনাও কোনেও কিতাপ নানিলে।

এজনে কলে, কিনো কম ভাই, কিতাপবোৰ ফাডাৰৰ চকুত পৰিল। এতিয়া তেওঁ পঢ়ি আছে।

আন এজনে কলে, “খুড়াই পঢ়ি লওক, তাৰপাছত আনিম।

তৃতীয়জনে কলে, “নবৌৱে গোটেইকেইখন উঠাই লৈ গল। দুই-তিনি দিনত ঘূৰাই দিব বুলি কৈ গৈছে।

চতুৰ্থজনে কলে, আবে, মই নাথাকোঁতে চুবুৰীৰ খুড়ীয়ে সেইবোৰ উঠাই লৈ গল। পঢ়ি ঘূৰাই দিলে দুই-তিনিদিনত জ্বলাই দিম।

অশ্লীল কিতাপবোৰ কেতিয়াও জ্বলোৱা নহল। সেইবোৰ এতিয়া আগতকৈয়ো বেছি প্ৰণালীবদ্ধভাৱে আৰু সুকলমে পঢ়ি থকা হৈ আছে।

*********************

এটা মধ্যবৰ্গীয় কুকুৰ



মূল: হৰিশংকৰ পৰসাইৰ
 এক মধ্যমবৰ্গীয় কুত্তা
অনুবাদ: মিতালী নাৰায়ণি



বন্ধুজনৰ গাড়ীখন বাংলোটোৰ চৌহদত সোমোৱাত গাড়ীৰ পৰা নামিয়েই মই সুধিলোঁ, "এওঁলোকৰ ঘৰত কুকুৰ নাইতো?"

বন্ধুৱে কলে, "তুমি কুকুৰলৈ বৰ ভয় কৰাহে!"

মই কলোঁ, "মানুহৰূপী কুকুৰবোৰক ভয় নকৰোঁ৷ সিহঁতক চম্ভালিব পাৰোঁ৷ কিন্তু আচল কুকুৰলৈহে খুব ভয় কৰোঁ৷"

মই কুকুৰ থকা ঘৰ ভাল নাপাওঁ৷ তেনে ঘৰলৈ গলে গৃহস্থতকৈয়ো আগতে কুকুৰেহে ভুকি ভুকি স্বাগতম জনায়৷ গিৰিহঁতৰ লগত নমস্কাৰৰ আদান-প্ৰদান হল কি নহল কুকুৰটোৱে যেন গালিহে দিবলৈ লয়, “ইয়ালৈ কিয় আহিছ বে? তোৰ বাপেৰৰ ঘৰ নেকি? গুচি যা ইয়াৰ পৰা৷

আকৌ কুকুৰৰ কামোৰলৈয়ো মোৰ ভয় নালাগে  লাগিলে চাৰিবাৰেই কামোৰক! মাত্ৰ ডাক্তৰে পেটত খুচি দিয়া সেই চৈধ্যটা ডাঙৰ ডাঙৰ বেজীলৈহে ভয় লাগে৷ পিচে কিছুমান মানুহ কুকুৰতকৈয়ো অধিক বিষাক্ত হয়! মোৰ চিনাকি মানুহ এজনক কুকুৰে কামুৰিছিল৷ মই কলোঁ, "এওঁৰ একো নহয়৷ যিটো কুকুৰে এওঁক কামুৰিছিল সেই কুকুৰটোৰ খৰব লওক আৰু তাকহে বেজী দিয়কগৈ৷"

নতুনকৈ চিনাকি হোৱা মানুহ এঘৰে তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ মোক চাহ খোৱাকৈ মাতিলে৷ মই তেওঁলোকৰ ঘৰ পোৱাত নঙলামুখতে জাননী এখন আঁৰি থোৱা দেখিলোঁ, “কুকুৰৰ পৰা সাৱধান৷ লগে লগে মই তাৰপৰা উভতি আহিলোঁ৷

কিছুদিন পাছত লগ পোৱাত তেওঁ আপত্তি কৰিবলৈ ধৰিলে, "আপুনি সিদিনা চাহ খাবলৈ নাহিল দেখোন!"

মই কলোঁ, "বেয়া নাপাব; মই আপোনালোকৰ ঘৰলৈকে গৈছিলোঁ৷ পিছে নঙলামুখতে জাননী এখন আঁৰি থোৱা দেখিলোঁ – ‘কুকুৰৰ পৰা সাৱধান৷ মই ভাবিছিলোঁ, এই ঘৰটোত মানুহ থাকে৷ পিছে দেখোন কুকুৰৰ নামফলকহে আঁৰি থোৱা দেখিলোঁ৷"

কিছুমান মানুহ আকৌ কুকুৰতকৈয়ো ভয়ানক৷ মাৰ্ক টুইনে লিখিছিল, “যদি আপুনি ভোকত মৃতপ্ৰায় কুকুৰ এটাক ৰুটী এডোখৰ খুৱাই দিয়ে, তেন্তে সি আপোনাক নাকামোৰে৷ কুকুৰ আৰু মানুহৰ মাজত এয়াই মূল তফাৎ৷

সেয়া আমাৰ বন্ধুৰ বাংলো আছিল৷ আমি তাত তিনিদিন থাকিব লাগিব৷ মোৰ বন্ধুৱে কলিংবেল বজোৱাৰ লগে লগে দুৱাৰৰ সিপাৰৰ পৰা সেই ভৌ-ভৌ শব্দটি আহিল৷ মই দুখোজ পিছুৱাই গলোঁ৷ আমাৰ গৃহস্থ আহিল আৰু কুকুৰটোক ধমকি দিলে, "টাইগাৰ, টাইগাৰ!"

তাৰ অৰ্থ আছিল এনেধৰণৰ, “টাইগাৰ, এওঁলোক কোনো চোৰ-ডকাইত নহয়৷ হবদে, তই ইমানো আজ্ঞাবাহী হব নালাগেদে৷

কুকুৰটো শিকলিৰে বান্ধি থোৱা আছিল৷ সি দেখিছেও যে স্বয়ং তাৰ মালিকে আমাক ঘৰৰ ভিতৰলৈ লৈ আহিছে তথাপি সি ভুকিবলৈ এৰা নাছিল৷ মই তাৰ পৰা কিছু আঁতৰেৰে দৌৰি যোৱাৰ দৰে গৈ ঘৰৰ ভিতৰত সোমালোঁ৷ ইয়াক উচ্চবৰ্গীয় কুকুৰ যেনেই লাগিল৷ উচ্চবৰ্গীয়ক মই খুব সন্মান দিওঁ, লাগিলে সেয়া কুকুৰেই নহওক কিয়! সেই ঘৰটোত মোৰ অৱস্থা বৰ ভয়ংকৰ হৈ পৰিছিল৷ মই হীনমন্যতাত ভুগিছিলোঁ৷ একেটাখন চৌহদতে এটা উচ্চবৰ্গীয় কুকুৰ আৰু মই! আৰু সি যেন বাৰে বাৰে মোক উপেক্ষাৰ দৃষ্টিৰে চায়!
সন্ধিয়া পৰত আমি লনত বহিছিলোঁ৷ বন কৰা মানুহজনে কুকুৰটোক চোতালত ফুৰাই আছিল৷ তেনেতে মই দেখিলোঁ যে দুটা বাটৰ কুকুৰ আহি নঙলামুখত থিয় হৈছে৷ সিহঁত সৰ্বহাৰা কুকুৰ আছিল৷ সিহঁতে এই কুকুৰটোক খুব মনোযোগেৰে চাই আছিল৷ অলপ পাছত সিহঁতে অলপ সময় ইফালে সিফালে গৈ ঘূৰি ফুৰি আহে আৰু ঘূৰি আহি পুনৰ ইয়াক চাই থাকে৷ কিন্তু এই বাংলোৱালাই সিহঁতক ভুকে৷ সিহঁতে সেমেনা-সেমেনি কৰি ইফালে-সিফালে গুচি যায়৷ কিন্তু আকৌ আহি এই কুকুৰটোক চাই থাকে৷

গৃহস্থই কলে, "এয়া সদায় হোৱা ঘটনা৷ যেতিয়াই আমাৰ কুকুৰটো ফুৰাবলৈ চোতাললৈ অনা হয়, সেই দুয়োটা কুকুৰে ইয়াক এনেকৈ চাই থাকে৷"

মই কলোঁ, "কিন্তু ই সিহঁতক ভুকা উচিত নহয়৷ ই বেল্ট আৰু শিকলি লগোৱা কুকুৰ৷ সকলোধৰণৰ সা-সুবিধা পোৱা কুকুৰ৷ সেইকেইটা বাটৰ ভোকাতুৰ কুকুৰ৷ ই আৰু সিহঁত একে নহয়৷ তথাপি ই কিয় সিহঁতক প্ৰত্যাহ্বান দিয়ে!"

ৰাতি আমি বাহিৰতে শুলোঁ৷ ওচৰতে শিকলিৰে বন্ধা কুকুৰটোও তাৰ গাদীখনতে শুই আছিল৷ কিন্তু ওচৰে-পাজৰে যেতিয়াই সেই কুকুৰকেইটাই ভুকে তেতিয়া ইয়ো ভুকিবলৈ ধৰে৷ পিছে ইনো সিহঁতৰ লগত কিয় ভুকে? ই দেখোন দিনত সিহঁতকহে ভুকিছিল৷ পিচে এতিয়া সিহঁতে চুবুৰীটোত ভুকাৰ লগে লগে ইয়ো সিহঁতৰ সুৰৰ লগত সুৰ মিলাবলৈ ধৰিলে, যেন সিহঁতক মই ইয়াতে আছোঁ, তহঁতৰ লগতেই আছোঁ বুলি আশ্বাসহে দিয়ে৷

ইয়াৰ জাতৰ ওপৰত মোৰ সন্দেহ উপজিবলৈ ধৰিলে৷ ই উচ্চবৰ্গীয় কুকুৰ নহয়৷ মোৰ চুবুৰীতে এজন চাহাবৰ দুটা কুকুৰ আছিল৷ সিহঁতৰ গপচেই বেলেগ৷ সিহঁতে ভুকা মই কেতিয়াও শুনা নাই৷ ওচৰে-পাজৰে কুকুৰবোৰে ভুকি থাকে, কিন্তু সিহঁতে গুৰুত্বই নিদিয়ে৷ কাষেৰে মানুহবোৰ অহা-যোৱা কৰে, কিন্তু সিহঁতে কেট-কূটেই নকৰে৷ কাচিৎহে মই সিহঁতৰ মৃদু গোজৰণি শুনিছোঁ৷ সিহঁতে হয় বহি থাকে নহয় ইফাল-সিফাল কৰি থাকে৷ নঙলা খোলা থাকিলেও সিহঁত বাহিৰলৈ ওলাই নাযায়৷ সিহঁত খুব গহীন, অহংকাৰী আৰু আত্মতুষ্ট৷

এই কুকুৰটোৱে সেই সৰ্বহাৰা কুকুৰকেইটাৰ লগত ভুকে আৰু সিহঁতৰ লগত লয় মিলায়৷ যেন কয়, “মই তহঁতৰ লগতে আছোঁ৷ উস্ উচ্চবৰ্গীয়ৰ মিছা অহংকাৰো আৰু সংকটৰ পৰত সৰ্বহাৰাৰ লগতো  তাৰমানে এয়াই এই কুকুৰটোৰ প্ৰকৃত চৰিত্ৰ৷ এয়া মধ্যমবৰ্গীয় চৰিত্ৰহে৷ এইটো মধ্যমবৰ্গীয় কুকুৰ৷ উচ্চবৰ্গীয় হোৱাৰ অভিনয়ো কৰে আৰু সৰ্বহাৰাৰ সৈতে একেলগে ভুকেও৷

তৃতীয় দিনা ৰাতি আমি যেতিয়া শুবলৈ গলোঁ দেখিলোঁ যে কুকুৰটো ভীতিবিহ্বল হৈ পৰি আছে৷ আমাৰ শব্দ পায়ো সি ভুকা নাই, মাথোঁ দুৰ্বল মাতেৰে এটা গোজৰণি দিলে৷ ওচৰে-পাজৰে সেই বাটৰ কুকুৰকেইটাই ভুকি আছিল, কিন্তু আজি ই সিহঁতৰ লগতো ভুকা নাই৷ অকণমান গোজৰণি দি নিতাল মাৰিলে৷

মই গৃহস্থক কলোঁ, "আজি দেখোন তোমাৰ কুকুৰটো বৰ শান্ত হৈ আছে!"

গৃহস্থই কলে, "আজি ইয়াৰ অৱস্থা বেয়া৷ বন কৰা মানুহজনৰ ভুলৰ বাবে ই নঙলাৰ বাহিৰলৈ ওলাই গল৷ সেই কুকুৰ দুটাতো তাতেই আছিল; দুয়োটাই ইয়াক আগচি ধৰি বগৰাই পেলালে৷ ইয়াক আঁচুৰিলে, কামুৰিলে; ইয়াৰ দশা বেয়া কৰি পেলালে৷ বন কৰা মানুহজনেহে ইয়াক উদ্ধাৰ কৰি আনিব পাৰিলে৷ সেইবাবে এতিয়া ই নিজৰ ঘাঁবোৰ চেলেকি চেলেকি এনেকৈ নিতাল মাৰি পৰি আছে৷ কাইলৈ ডাক্তৰ শ্ৰীবাস্তৱৰ তাত ইয়াক বেজী দিয়াই আনিব লাগিব৷"

মই কুকুৰটোৰ ফালে চালোঁ৷ পুতৌজনকভাবে পৰি আছিল৷ কি হৈছিল মই অনুমান কৰিবলৈ ধৰিলোঁ৷ ঘটনাটো এনেকুৱা হব পাৰে:

ই বুকু ফিন্দাই নঙলাৰ বাজ হৈছিল চাগৈ! আৰু বাহিৰলৈ ওলায়ে কিজানি সেই কুকুৰ দুটাক ভুকিছিল! সেই কুকুৰ দুটাই হয়তো কৈছিল, “, নিজৰ জাত চিনি নাপাৱ নেকি! হুহ নাটক কৰিবলৈ আহে! ডিঙিত বেল্ট আৰু শিকলি লগাই লৈছে, বিনামূলীয়াকৈ আৰামত খায়, নত ফুৰে, আমাৰ ওপৰত ৰজা ওলাবলৈ আহে৷ কিন্তু ৰাতি যেতিয়া কিবা বিপদৰ আশংকাত আমি ভুকোঁ, তেতিয়া তয়ো আমাৰ লগ হবলৈ আহ৷ বিপদৰ কালত আমাৰ লগ হবলৈ আহে অথচ আমাকেই আকৌ এইদৰে ভুকে! যদি আমাৰ লগৰে হৱ তেন্তে বাহিৰলৈ ওলাই আহ৷ এই বেল্ট আৰু শিকলি এৰ, এই আৰামী জীৱন এৰ৷ আৱৰ্জনাৰ দমত পৰি ৰোৱা ভাত খা নাইবা এডোখৰ ৰুটি চুৰি কৰি খা, মাটিয়ে-বালিয়ে বাগৰি পৰ৷ এইবোৰ শুনি ই আকৌ ভুকিছিল চাগৈ! তেতিয়াই সেই কুকুৰ দুটাই চাল্লা ঠগ! দগাবাজ, এতিয়াই তোৰ মিছা দৰ্প চূৰ্ণ কৰি পেলাওঁ, ৰ! বুলি ইয়াক জপটিয়াই ধৰিছিল চাগৈ! ইয়াক আঁচুৰিলে, বগৰাই বগৰাই কামুৰিলে আৰু ধূলিয়ে-বালিয়ে একাকাৰ কৰি পেলালে৷ এতিয়া কুকুৰটোৱে নিতাল মাৰি পৰি নিজৰ প্ৰকৃত জাতৰ চিন্তা-চৰ্চা কৰি থাকিল৷

*********************




Friday, September 27, 2019

ভূগোল

চন্দ্ৰধৰ শৰ্মা গুলেৰীৰ “ভূগোল”
অনুবাদ: মিতালী নাৰায়ণি

বিদ্যালয় পৰিদৰ্শন কৰিবলৈ পৰিদৰ্শক আহিব বুলি এগৰাকী শিক্ষকে বৰ ভয় খালে আৰু তেওঁ শ্ৰেণীটোৰ আটাইবোৰ বিদ্যাৰ্থীক ভূগোল মুখস্থ কৰাবলৈ ধৰিলে। ক’বলৈ ধৰিলে যে পৃথিৱী গোলাকাৰ। যদি পৰিদৰ্শকে আহি সোধে যে পৃথিৱীৰ আকাৰ কেনেকুৱা আৰু তোমালোকৰ যদি মনত নপৰে তেন্তে মই লাহেকৈ চাধাৰ টেমাটো উলিয়াই দেখুৱাম, সেইটো চাই তোমালোকে উত্তৰ দিবা। শিক্ষকগৰাকীৰ চাধাৰ টেমাটো গোলাকাৰ আছিল।

পৰিদৰ্শকে আহি এজন ছাত্ৰক সেইটো প্ৰশ্নকে সুধিলে আৰু ছাত্ৰজনে খুব উৎকণ্ঠাৰে শিক্ষকৰ মুখলৈ চালে। শিক্ষকগৰাকীয়ে জেপৰ পৰা চাৰিকোণীয়া টেমা এটা উলিয়ালে। সিদিনা ভুলতে আনটো টেমা আহি গৈছিল। ল’ৰাজনে ক’লে, “বুধবাৰে পৃথিৱীৰ আকাৰ চাৰিকোণীয়া হয় আৰু বাকী দিনবোৰত গোল।
********************

গালি


চন্দ্ৰধৰ শৰ্মা গুলেৰীৰ "গালি"
অনুবাদ: মিতালী নাৰায়ণি

এখন গাঁৱত বৰযাত্ৰীসকল ভোজন কৰিবলৈ বহিল। সেইসময়ত সাধাৰণতে কইনা পক্ষৰ মহিলাসকলে বৰযাত্ৰীক গালি পাৰি গীত গায়। কিন্তু গালিৰ গীত গোৱা নুশুনি বৰযাত্ৰী সুধাকৰে বৰ সন্তোষ পালে। তেওঁ গাঁৱৰ এগৰাকী বয়োজ্যেষ্ঠ মানুহক ক’লে, “ইয়াত ইমান উন্নতি হোৱা দেখি বৰ সুখ পালোঁ।”

বুঢ়া মানুহজনে ক’লে, “হয় চাহাব, উন্নতি হৈয়ে আছে। আগতে অমুকক তমুকৰ লগত সাঙুৰি, তমুকক ভুচুকৰ লগত সাঙুৰি গালিৰ গীত গোৱা হৈছিল। তাকে মতা-তিৰোতাই শুনিছিল আৰু হাঁহিছিল। এতিয়া ঘৰে ঘৰে সেইবোৰ কথায়ে সঁচা হৈ পৰিছে। এতিয়া গালিৰ গীত গোৱা মানে ওপৰলৈ থুৱাই নিজৰ মুখত পেলোৱাৰ দৰে হয়। সেইবাবেইতো মানুহবোৰে আন্দোলন কৰে যে গালিবোৰ বন্ধ হওক; কাৰণ সেইবোৰে ঘূৰি আহি নিজকে বিন্ধে।”
**********************

Tuesday, July 2, 2019

জোনৰ নামত নাখাবা শপত





একলা একলাকৈ বাঢ়ি অহা জোন!

ৰাতিৰ বুকুত জোনৰ মৰম
অবোধ কিশোৰীৰ দৰে ৰাতি
অযুত তৰালিৰ বুজনি নামানি
বাৰে বাৰে জোনৰ প্ৰেমত পৰে
প্ৰথম প্ৰেমত পৰা কিশোৰীৰ দৰে
....

ছলনাময়ী জোন!!

আশাবোৰ বাঢ়ি যায়
চন্দ্ৰকলাৰ দৰে
ৰাতিৰ বুকুত পূৰ্ণিমাৰ জোন
....

বিশ্বাসঘাতক জোন!!!

আশাবোৰত পোহৰ সিঁচা দিনবোৰতে
আঁতৰি যায়
ৰাতিৰ বুকুত অমানিশাৰ উচুপনি
....
----------------------------------
(জানুৱাৰী, ২০১১)

সাগৰখন ইয়ালৈ আনিব পৰা হ'লে!


সঁচাকৈ সাগৰখন ইয়ালৈ আনিব পৰা হ'লে!
তোমাৰ বুকুৰ হালধীয়া চোলাটো খুলি
পিন্ধাই দিলোঁহেঁতেন
মুঠি ভৰাই সাগৰীয় নীলা....

অবোধ কিশোৰ-কিশোৰীৰ দৰে
দেও দি ফুৰিম সাগৰৰ পাৰে পাৰে
বহুদূৰলৈ আগুৱাই যাম আমি
শামুকৰ পেটত মুকুতা বিচাৰি

সাগৰৰ বালি আৰু এটি জোনাকী ৰাতি
ঢৌবোৰে কৈ যাব মনৰ খবৰ
মোৰ দুচকুৰ লুণীয়াবোৰ মোহাৰি

সাগৰখনকে ওভতাই দিবাহি তুমি
ওঁঠত ফুলাই তুলিবাহি----
ৰামধেনুৰ বোল

তোমাৰ দুচকুৰ সুৰুযমূখী শিপাই যাব----
মোৰ হৃদয়লৈ
সাগৰখন ইয়ালৈ অহা হ'লে খুব ভাল হ'ব....
***************
(ছেপ্টেম্বৰ, ২০১১)